Στις ταβέρνες της ελπίδας…

Πάσχα σήμερα…κι εγώ διάλεξα ένα κομμάτι από τον Καζαντζάκη που γράφει για τον Νίτσε, ταιριάζει τόσο πολύ στην ψυχή μου και στην ζωή μας που την έκαναν μια ηθική επανάληψη, κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια… κι ο κοσμάκης να πεινάει κι οι μεγαλοκαρχαρίες να πλουτίζουν εις βάρος άλλων…και μετά να φοράνε τα κοστούμια τους και να τρέχουν στις εκκλησιές…αυτή η ψεύτικη σοβαροφάνεια είναι που με ενοχλεί, κάτω από μερκά κοστούμια κρύβονται τέρατα…

Kazantzakis_black_and_whiteΚαζαντζάκης λοιπόν παρακάτω…

“Λιονταρίσια η τροφή που με τάισε ο Νίτσε στην πιο κρίσιμη, την πιο πεινασμένη στιγμή της νιότης. Θράσεψα, δεν μπορούσα πια να χωρέσω στο σημερινό άνθρωπο, όπως εκατάντησε, μήτε στο Χριστό, όπως τον κατάντησαν. Α! φώναζα αγαναχτισμένος, η παμπόνηρη θρησκεία που μετατοπίζει τις αμοιβές και τιμωρίες σε μελλούμενη ζωή, για να παρηγορήσει τους σκλάβους, τους κιότηδες, τους αδικημένους, και να μπορέσουν να βαστάξουν αγόγγυστα τη σίγουρη ετούτη επίγεια ζωή και να σκύβουν υπομονετικά το σβέρκο στους αφεντάδες! Τι οβραίικη Αγία Τράπεζα η θρησκεία ετούτη, που δίνεις μια πεντάρα στην επίγεια ζωή κι εισπράττεις αθάνατα εκατομμύρια στην άλλη! Τι απλοϊκότητα, τι πονηριά, τι τοκογλυφία! Όχι, δεν μπορεί να ‘ναι λεύτερος που ελπίζει Παράδεισο ή που φοβάται την Κόλαση.

Ντροπή πια να μεθούμε στις ταβέρνες της ελπίδας!

 Ή κάτω στα υπόγεια του φόβου. Πόσα χρόνια και δεν το ‘χα καταλάβει, κι έπρεπε να ‘ρθει ο άγριος ετούτος προφήτης να μου ανοίξει τα μάτια! […]

Κι άξαφνα η Εκκλησία του Χριστού, όπως την κατάντησαν οι ρασοφόροι, μου φάνταξε μια μάντρα, όπου μερόνυχτα βελάζουν, ακουμπώντας το ένα στο άλλο, χιλιάδες πρόβατα κυριεμένα από πανικό κι απλώνουν το λαιμό κι αγλείφουν το χέρι και το μαχαίρι που τα σφάζει. Κι άλλα τρέμουν γιατί φοβούνται πως θα σουβλίζουνται αιώνια στις φλόγες, κι άλλα βιάζουνται να σφαχτούν για να βόσκουν στους αιώνες των αιώνων σε αθάνατο ανοιξιάτικο χορτάρι.[…]”

2 thoughts on “Στις ταβέρνες της ελπίδας…

  1. είναι αντιφατικό το ότι γιορτάζουμε την Ανάσταση με την σφαγή ζώων!!!
    δεν ξέρω πότε και πως προέκυψε αυτό το έθιμο (γιατί έχει σημασία κι αυτό) αλλά κάτι δεν πάει καλά..

  2. αν θυμάμαι καλά το έθιμο προέκυψε από το ότι οι Χριστιανοί είχαν βάψει κόκκινες τις πόρτες τους με το αίμα των ζώων για να γλυτώσουν από μια συμφορά ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων…..
    δεν έχει σημασία όμως…..τα χειρότερα πρόβατα είναι οι άνθρωποι έτσι όπως καταντήσαμε…..αθάνατος Καζαντζάκης, ταβέρνες της ελπίδας και υπόγεια του φόβου……και τελικά μάλλον σκλάβοι στη ζωή μας….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s